“Tebriz!”

Derk ede bilmirem feleyin işin,

Su kesmiş yolunu sönmez ateşin.

Ikiye bölünmüş bir ürek düşün-

Gözleri yollarda qalmışam, Tebriz,

Yene bulud kimi dolmuşam, Tebriz!

Öldüren hesrete çox boyun eydim,

Közeren ümidle qapını döydüm,

Belke de bilmeden xetrine deydim-

Belke övladını unutdun, Tebriz!

Göyneyen yaramı qanatdın, Tebriz!

İstedim vüsaldan men de pay alım,

Namerd qesde durdu, bağlandı yolum.

Sende dustaq qaldı fikrim, xeyalım-

Yene dincliyimi ovladın, Tebriz!

Bax, sensiz ne çekir övladın, Tebriz? !

Oyan, qelbindeki qorxuları at,

Oğlun Cavidanı, Babeki oyat.

Bextinden küseni sevmeyir heyat-

Düşmen tapdağıdır yurdumuz, Tebriz!

Artır günden-güne derdimiz, Tebriz!

Sende Xetayinin ölmez ruhu var,

Sende Settarxanın bitmez ahı var,

Sende Şehriyartek söz allahı var-

Bu derde dözmesin Savalan, Tebriz!

Nedir bu susqunluq, havalan, Tebriz!

Adın tarixlerden silinmez izdir,

Sevgin üreyimde coşğun denizdir.

Senin kederin de mene ezizdir-

Derdini şerbettek içerem, Tebriz!

Yolunda canımdan keçerem, Tebriz!

                                      23.09.2002

                                       Afiq Ağdami

 “Bir ürəyin fəryadı”

“Türkəm”-dedim,             

“Dinmə!”-dedin,

Məni mənə yad eylədin.

Tariximi unutdurdun,

Əsrlərcə qan uddurdun...

“Türkəm”-dedim, qılıncını işə saldın,

Of demədən neçə-neçə canlar aldın.

“Türkəm”-dedim, iki böldün bir vətəni,

Ürəyimə dağlar çəkdin, diddin məni.

“Türkəm”-dedim, torpağımı qan bürüdü,

”Türkəm”-dedim, üstümə tanklar yeridi.

Cavidimə, Müşfiqimə”xain”dedin,

Öz yurdundan sürgün etdin, güllələdin.

Dərd vermisən, sevincimi kəm etmisən,

Sən Bozqurdu bir tülküyə yem etmisən.

Unutmuşuq, unutmuşuq...

Qaniçənə “baba”deyən biz olmuşuq,

Bir cəllada boyun əyən biz olmuşuq.

Onlar deyib,

Biz susmuşuq.

Onlar döyüb,

Biz susmuşuq.

Susa-susa uduzmuşuq...

Bu susmaqla sanma sənin bu dərdlərin yox olacaq,

Bu susmaqla Gülüstanlar, Türkmənçaylar çoxalacaq.

Susma, danış, ürəkli ol!Hünər göstər,

Azad olmaq ürək istər, hünər istər.

Bəsdir daha!Bu susqunluq daha bəsdir,

Bu səs bizə Qarabağdan gələn səsdir.

Axı nə vaxtacan susmalıyıq biz,

Tarixi qan ilə yazmalıyıq biz!

                                   Afiq Ağdami

 “Qarabağ torpağı”

Bu gece yuxumda seni görmüşem,

Gördüm baharına qar elenibdir.

Üreyinden axan qanı görmüşem,

Gördüm xeyalın da güllelenibdir...

Meni xatırladın alayarımçıq,

Qol açıb bağrına basmaq istedin.

Seni unudana sen yazıq-yazıq,

'Oğul, bu vaxtacan hardasan? ' dedin.

Qelbimi üşütdü titrek nefesin,

Varlığım qara bir derde büründü.

Bir zaman ruhuma can veren sesin,

İndi qulağımda mateme döndü...

Bölündük, qürbetin payına düşdüm,

Bağlanıb yollarım, dara bağlıyam.

Sen menim, mense can hayına düşdüm,

Men nece deyim ki, Qarabağlıyam? !

Çox şeyi unutdum o günden beri,

Amma qelbimdeki yaram sağalmır.

Gözaçıb dünyaya geldiyin yeri,

Beşikden-qebredek unutmaq olmur...

Ezelden qelbime, ruhuma çökmüş,

Qara qorxuları terk edirem men.

Vetensiz yaşamaq ölüm demekmiş,

Bunu indi-indi derk edirem men...

O senli günlerim düşürler yada,

Qemli xatireler durur qesdime.

Vetensiz ölersem bir ovucsa da,

Qarabağ torpağı sepin üstüme...

                                                Afiq Ağdami